Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Η αδιέξοδη στρατηγική του «τρίτου πόλου» και οι εναλλακτικές επιλογές

του Γιώργου Χ. Σωτηρέλη * , metarithmisi,gr

Γιώργος Χ. Σωτηρέλης
Ένας από τους λίγους νικητές αυτών των εκλογών είναι αναμφισβήτητα και η Συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, όχι μόνον γιατί αύξησε αισθητά τη δύναμή της (και μάλιστα όχι μόνο σε ποσοστά αλλά και σε αριθμό ψήφων) αλλά και γιατί αναδείχθηκε σε βασική έκφραση των πολιτών που αυτοπροσδιορίζονται μεν ως «προοδευτικοί» ή «κεντροαριστεροί» ή και «αριστεροί» αλλά δεν πείθονται από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Υπήρξαν αρκετoί επί μέρους παράγοντες που οδήγησαν σε αυτήν την άνοδο. Η συνεργασία των δύο χώρων, η αλλαγή της ηγεσίας τους και η απογοήτευση κάποιων ψηφοφόρων (ιδίως από τον πολιτικά αντιφατικό και κυβερνητικά προβληματικό ΣΥΡΙΖΑ και από το πολιτικά ερμαφρόδιτο και βαθύτατα αρχηγικό Ποτάμι), φαίνεται να είναι οι σημαντικότεροι.
Στους παράγοντες αυτούς, πάντως, δεν εντάσσεται κατά την άποψή μου και η εκλογική στρατηγική αυτού του χώρου, που ήταν κατά βάση συνέχεια της στρατηγικής που είχε ακολουθήσει –ανεπιτυχώς– και η προηγούμενη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για την στρατηγική του «τρίτου πόλου», η οποία αποσκοπεί στην τεχνητή διαμόρφωση ενός κεντρώου χώρου με «καθεστωτική» λογική, με ασαφή και «στρογγυλεμένα» πολιτικοϊδεολογικά χαρακτηριστικά και με ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο του «μπαλαντέρ», δηλαδή του πρόθυμου και «υπεύθυνου» συνομιλητή που είναι έτοιμος να συνεργαστεί τόσο με τον πρώτο πόλο (της Δεξιάς) όσο και με τον δεύτερο πόλο (της Αριστεράς), ανάλογα με την έκβαση των εκλογικών αποτελεσμάτων και με την εν γένει διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών.
Η στρατηγική του τρίτου πόλου, βέβαια, ήταν εύλογη πριν αλλάξει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνον διότι είχε γίνει η επιλογή (χωρίς κανέναν όρο, ούτε καν για το εκλογικό σύστημα) για  συγκυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία αλλά και διότι ήταν η αναμενόμενη κατάληξη, το αποκορύφωμα θα λέγαμε, μιας μακράς πορείας συνεχών καθεστωτικών μεταλλάξεων του ΠΑΣΟΚ. Από την στιγμή όμως που έγινε η αλλαγή της ηγεσίας, μετά την ταπεινωτική ήττα των προηγούμενων εκλογών, και στην συνέχεια το ΠΑΣΟΚ απογαλακτίσθηκε από την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας και αποφάσισε την συνεργασία με την (ανανεωμένη, επίσης) ΔΗΜΑΡ, η εμμονή στην εν λόγω στρατηγική είναι όχι μόνον αδιέξοδη αλλά και έξω από την λογική ενός προοδευτικού συνασπισμού που θέλει να έχει σημείο αναφοράς τον δημοκρατικό σοσιαλισμό.
Πράγματι, ένας τέτοιος πολιτικός συνασπισμός, αν θέλουμε να συζητούμε με βάση τα ευρωπαϊκά και όχι τα εγχώρια δεδομένα, εντάσσεται εξ ορισμού στον δεύτερο πόλο, δηλαδή στον πόλο της Αριστεράς, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλες τις χώρες με ισχυρή δημοκρατική και κοινοβουλευτική παράδοση (και η χώρα μας ανήκει σε αυτές, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα από διάφορους ανιστόρητους αναλυτές…). Δεν υπάρχει καμία ευρωπαϊκή χώρα, με αυτά τα χαρακτηριστικά, στην οποία τα κόμματα του δημοκρατικού σοσιαλισμού (ή της σοσιαλδημοκρατίας) δεν χαρακτηρίζονται «αριστερά» και δεν εντάσσονται στον ευρύ πόλο της Αριστεράς (στο σημείο αυτό,  για να προλάβω τις επί της ουσίας αντιρρήσεις, που και εγώ εν πολλοίς συμμερίζομαι, είτε ως προς την Συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ είτε ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ, σπεύδω να τονίσω ότι η Αριστερά δεν ορίζεται με υποκειμενικούς όρους –τι νομίζει κανείς– αλλά με αντικειμενικούς όρους, που σχετίζονται τόσο με τον ιδεολογικοπολιτικό αυτοπροσδιορισμό των κομμάτων, ως αριστερών ή σοσιαλιστικών ή σοσιαλδημοκρατικών) όσο και με τις κοινωνικές δυνάμεις που εκπροσωπούνται από αυτά).
Όσο δε για τον όρο «κεντροαριστερά», αυτός χρησιμοποιήθηκε μόνο στην Ιταλία, όταν το πρώην κομμουνιστικό κόμμα έκανε άνοιγμα σε κάποιες δυνάμεις του κέντρου, προκειμένου να μπορέσει να κατακτήσει την εξουσία, εκπροσωπώντας πάντως, στην γενικότερη διάκριση, τον πόλο της Αριστεράς. Μόνο στην Ελλάδα ο όρος κεντροαριστερά κατάντησε να σημαίνει, για πολλούς από αυτούς που την επικαλούνται,  ένα ιδεολογικά αμφίσημο και αμφίθυμο Κέντρο, με ολίγη από Αριστερά αλλά και με έντονες συντηρητικές ή  νεοφιλελεύθερες τάσεις.
Γνωρίζω, βέβαια, ότι αρκετοί από το σημερινό  ΠΑΣΟΚ (της τέως ηγεσίας του συμπεριλαμβανομένης), οι οποίοι είτε δεν υπήρξαν ποτέ σοσιαλιστές είτε έχουν μεταλλαχθεί ιδεολογικά, αποκρούουν μετά βδελυγμίας τον όρο Αριστερά, αντιμετωπίζοντας το ΠΑΣΟΚ σαν συνέχεια της Ένωσης Κέντρου και αναζητώντας τις ιδεολογικοπολιτικές καταβολές του ΠΑΣΟΚ στην φιλελεύθερη (και προοδευτική για την εποχή της) παράδοση του Χαριλάου Τρικούπη και του Ελευθερίου Βενιζέλου. Πρόκειται όμως για πλήρη στρέβλωση (άλλοτε συνειδητά και άλλοτε από άγνοια) της πραγματικής πολιτικής ιστορίας του ΠΑΣΟΚ, το οποίο εξ αρχής δομήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου σαν τομή, δηλαδή σαν κόμμα μιας ριζοσπαστικής σοσιαλιστικής Αριστεράς, και όχι σαν συνέχεια μιας κεντρώας και φιλελεύθερης παράδοσης.  Ήταν μάλιστα τόσο έντονα χρωματισμένη, από ιδεολογικοπολιτική άποψη, η δημιουργία του ΠΑΣΟΚ, ώστε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής να το αποκαλεί –για όσους δεν το γνωρίζουν ή δεν θυμούνται… – «Αριστερά της Αριστεράς».
Από τότε βέβαια πέρασαν πάνω από 40 χρόνια, που οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ σε συνεχείς   αναπροσαρμογές της ιδεολογικοπολιτικής φυσιογνωμίας του. Ωστόσο, το ΠΑΣΟΚ δεν έπαυσε ποτέ, έως πρόσφατα, να εντάσσεται στην ευρεία οικογένεια της Αριστεράς. Στην πρώτη του περίοδο, την αντιπολιτευτική, ήταν ένα σοσιαλιστικό κόμμα, ριζοσπαστικότερο από τα αντίστοιχα της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας εκείνης της εποχής και με έντονα εθνικοανεξαρτησιακά και αριστερά (αν και κάπως ασαφή και συχνά αριστερίστικα) χαρακτηριστικά αλλά και με οργανώσεις που έβαλαν τα γυαλιά στην κομμουνιστική Αριστερά, με την μαζικότητα, την αποτελεσματικότητα και την κοινωνική εκπροσώπηση των αδύναμων στρωμάτων. Στην συνέχεια, στην πρώτη του κυβερνητική περίοδο, παρότι διατήρησε εν πολλοίς τα ανωτέρω χαρακτηριστικά του –επιδιδόμενο μάλιστα και σε ουκ ολίγους αριστερίστικους πειραματισμούς– σταδιακά άρχισε να προσαρμόζει τόσο την εξωτερική όσο και την εσωτερική πολιτική του στα ευρωπαϊκά δεδομένα, για να συνεχίσει, μετά το δεξιό διάλειμμα (1990-1993), στην ίδια κατεύθυνση, αλλά πολύ αποφασιστικότερα και με καθαρό πλέον τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό (ένταξη στην ΟΝΕ). Αργότερα, η περίοδος Σημίτη σηματοδότησε την προσπάθεια μετασχηματισμού του ΠΑΣΟΚ σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, η οποία –με σημεία αιχμής την «κεντροαριστερά» και τον «εκσυγχρονισμό»– άλλαξε μεν εν μέρει την φυσιογνωμία του (επί το  συντηρητικότερον αλλά  και το σοβαρότερον), χωρίς όμως να το απομακρύνει από την –κλυδωνιζόμενη και επίσης μεταλλασσόμενη– ευρεία ευρωπαϊκή Αριστερά. Ωστόσο, η περίοδος αυτή, και ιδίως η δεύτερη τετραετία της, επέτεινε τα καθεστωτικά χαρακτηριστικά που ήδη είχαν αρχίσει να παρατηρούνται μετά το 1993, ιδίως στο πεδίο της διαπλοκής, ενώ η άνοδος του Γ. Παπανδρέου στην εξουσία, παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις του, δεν άλλαξε αυτήν την πορεία, ιδίως αφότου ενέσκηψε η κρίση που τάραξε συνθέμελα τη χώρα και ανέδειξε τις κραυγαλέες πολιτικές αδυναμίες, τόσο του ίδιου όσο και του μεγαλύτερου μέρους των στενών συνεργατών του, για την διαχείρισή της.
Η συνέχεια είναι γνωστή και η διάδοχη κατάσταση, σαν έτοιμη από καιρό, απλώς ολοκλήρωσε την καθεστωτική μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και το οδήγησε όχι μόνον στην πλήρη πολιτική ανυποληψία αλλά και στην λογική ενός κόμματος χωρίς ιδεολογική σπονδυλική στήλη και εν πολλοίς χωρίς αρχές, πέρα από μια θολή αναφορά σε «προοδευτικό κέντρο» και μια συνεχή –πλην ελάχιστα πειστική – επίκληση του συμφέροντος της χώρας, που περιέργως ήταν συνυφασμένο, σχεδόν σε κάθε περίπτωση,  με το συμφέρον (δηλαδή με τις προσωπικές φιλοδοξίες και ιδιοτέλειες) του αρχηγού και ορισμένων στελεχών του στενού ηγετικού πυρήνα.
Η νέα επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ ασφαλώς δεν είχε τον χρόνο, όπως ήρθαν τα πράγματα, να δώσει την προσωπική της σφραγίδα στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση, διότι οι συσχετισμοί, τόσο σε κοινοβουλευτικό όσο και σε κομματικό επίπεδο, έθεταν σκληρούς καταναγκασμούς, στα όρια μιας –πρόσκαιρης θέλω να ελπίζω– πολιτικής ομηρίας. Έτσι η μεν πολιτική γραμμή παρέμεινε η ίδια («τρίτος πόλος», άκριτος απολογητισμός και απόπειρα πλήρους δικαίωσης για όλη την τελευταία πορεία του ΠΑΣΟΚ) το δε θετικό (αλλά όχι και για πανηγυρισμούς…) αποτέλεσμα συνδέθηκε κυρίως με άλλους παράγοντες, όπως το συμπαθές  και ανθρώπινο  πρόσωπο των δύο επικεφαλής και η ίδια η συνεργασία καθεαυτήν (έστω και αν περιορίσθηκε μόνο στην αποδεκατισμένη ΔΗΜΑΡ και δεν συμπεριέλαβε και το ΚΙΔΗΣΟ), λόγω της έκδηλης διάθεσης των πολιτών που κινούνται στον εκτός ΣΥΡΙΖΑ προοδευτικό χώρο για πολιτικές επιλογές που οδηγούν σε συνθέσεις και όχι σε κατακερματισμό δυνάμεων.
Το ερώτημα λοιπόν που ανακύπτει μετά και από αυτήν την σύντομη –και κατ’ανάγκην σχηματική και ελλειπτική– περιδιάβαση είναι το ακόλουθο. Θα συνεχίσει το ΠΑΣΟΚ στην πεπατημένη του καθεστωτισμού και της ιδεολογικής μετάλλαξης ή θα ανακρούσει πρύμναν και θα αναζητήσει, μαζί με την πλέον έτοιμη γι αυτό ΔΗΜΑΡ, τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό του νέου σχήματος στον χώρο της ευρείας ευρωπαϊκής Αριστεράς; Και επιπλέον: θα μείνουν (δηλαδή θα βολευτούν) τα δύο κόμματα στην ομοσπονδιακή δομή, που σε αυτό το πρώτο στάδιο ήταν όντως απαραίτητη, ή θα αναλάβουν, ως τάχιστα, πρωτοβουλία για μια συνολική και ριζική ανασύνθεση του χώρου, επιχειρώντας, μέσω ενός ανοιχτού (επαν)ιδρυτικού Συνεδρίου, το απαραίτητο άνοιγμα στους πλέον διστακτικούς και κριτικά διακείμενους πολίτες και ιδιαίτερα στους νέους, όπου οι επιδόσεις είναι ακόμη τραγικές;
Με άλλα λόγια, θα επιχειρήσουν τα δύο κόμματα μια ριζοσπαστική και αντικαθεστωτική στροφή, παραμένοντας πάντως στον χώρο της σοβαρότητας και του ρεαλισμού, ή θα περιορισθούν σε μάχες οπισθοφυλακής, προκειμένου να κρατήσουν τα έως τώρα –αξιόλογα αλλά ακόμη πενιχρά – κεκτημένα;
Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν ότι αυτός ο χώρος πρέπει να κάνει την στροφή για να παραδοθεί αμαχητί στον ΣΥΡΙΖΑ, διότι και αυτός, παρά την αλλαγή προσανατολισμού αλλά και την εύκολη επικράτησή του, παραμένει μια προβληματική εκδοχή της Αριστεράς, με εμμονές στην συνεργασία με την λούμπεν ακροδεξιά, με έκδηλη στελεχιακή ανεπάρκεια και αναξιοπιστία  και με έντονες τάσεις –παρά την απόσχιση των νεοσταλινικών της ΛΑΕ – προς τον μαξιμαλισμό και τον πολιτικό παλαιοημερολογητισμό. Εκείνο λοιπόν που επείγει είναι να εγκαταλειφθεί ως τάχιστα η καθηλωτική και εν δυνάμει καταστροφική στρατηγική του τρίτου πόλου και το σχήμα αυτό να αναδειχθεί σε μια δεύτερη, ισχυρή και αξιόπιστη, συνιστώσα του πόλου της ευρείας Αριστεράς, η οποία, με βάση τα σημερινά κυβερνητικά δεδομένα, θα πιέζει τον ΣΥΡΙΖΑ για σοβαρότερες, ευρωπαϊκότερες και –γιατί όχι– προοδευτικότερες λύσεις (προτείνοντας επιτέλους το διαρκώς θρυλούμενο αλλά ακόμη ανεύρετο εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση ). Με άλλα λόγια, ο χώρος του δημοκρατικού σοσιαλισμού δεν πρέπει να «χαρίσει» τον όρο  Αριστερά στην κομμουνιστογενή εκδοχή της, αλλά να τον διεκδικήσει μαχητικά, είτε ως εναλλακτική λύση, αν ο ΣΥΡΙΖΑ εμμείνει στο «σύνδρομο του σκαντζόχοιρου» και στην συμμαχία με τους καμένους και τους ψεκασμένους, είτε ως εν δυνάμει ισότιμος κυβερνητικός εταίρος, με διακριτό στίγμα και ρόλο, εφ’όσον ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίσει επιτέλους ότι πρέπει να κινηθεί στην κατεύθυνση ενός ευρύτερου –πλουραλιστικού και συνάμα αποτελεσματικού και πειστικού– προοδευτικού συνασπισμού εξουσίας.

* Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
                                                                                                                                 

Η πρώτη επίσημη του «κόκκινου» Κόρμπιν

efsyn.gr
Ο Τζέρεμι Κόρμπιν στο βήμα του συνεδρίου των Εργατικών

Ηταν συνεχώς χαμογελαστός, φόρεσε (δανεική όπως λέγεται) γραβάτα, αυτοσαρκάστηκε, προειδοποίησε και αστειεύτηκε. Ηταν η πρώτη ομιλία του Τζέρεμι Κόρμπιν στο συνέδριο των Εργατικών ως ηγέτης του κόμματος και έγινε δεκτή με ανάμεικτες κριτικές. 
Ο Κόρμπιν χρησιμοποίησε την ομιλία του αυτή- που μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση, ακόμα και του ...Ιράν- για να «στρογγυλέψει» λίγο την εικόνα του ριζοσπάστη αριστερού, χωρίς να απομακρυνθεί πολύ από τις διακηρύξεις του. Ως εκ τούτου διαφοροποιήθηκε αμέσως από τους Συντηρητικούς του πρωθυπουργού Κάμερον, επικρίνοντας το πρόγραμμα λιτότητας στην οικονομία- το οποίο χαρακτήρισε μη αναγκαίο και άδικο για τους εργαζόμενους.
Ο 66χρονος Κόρμπιν απέρριψε με έμφαση τον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι δεν υπήρχε εναλλακτική στις περαιτέρω περικοπές των δημοσίων υπηρεσιών, μεταξύ αυτών στην Παιδεία και το ΕΣΥ και υποστήριξε ότι η παγκοσμιοποίηση χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθούν οι χαμηλοί μισθοί, την ώρα που αυξάνονται τα κέρδη για τα στελέχη των πολυεθνικών.
Εντονα επικριτικός ήταν και για την εισβολή στο Ιράκ το 2003, που είχε την υποστήριξη του τότε πρωθυπουργού και ηγέτη των Εργατικών Τόνι Μπλερ. «Δεν βελτίωσε την εθνική μας ασφάλεια» είπε, «η συμμετοχή μας στον πόλεμο στο Ιράκ αγνοώντας τα Ηνωμένα Εθνη και με ψεύτικη πληροφόρηση».
Απαντώντας σε όσους ένιωσαν προσβεβλημένοι από την άρνηση του να ψάλει τον εθνικό ύμνο πρόσφατα σε μια τελετή, έδωσε έμφαση στον πατριωτισμό του και στην αγάπη του για την Βρετανία και τις Βρετανικές αξίες.
Στην διάρκεια και μετά την ομιλία το Twitter είχε πάρει φωτιά, με ανάμικτες κριτικές.
Σύμφωνα με μια ανάλυση της τάσης στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης που έκανε η εταιρεία δημοσκοπήσεων Ipsos MORI, αναρτήθηκαν 41.000 tweets και περίπου τα μισάν περίπου το 76% ήταν θετικά. Συγκριτικά, όταν ο πρώην ηγέτης των Εργατικών Εντ Μίλιμπαντ έδωσε την τελευταία του ομιλία στο συνέδριο του κόμματος, μόνο το 24% των σχολίων στο Twitter ήταν θετικά γι αυτόν. Την βάση των Εργατικών ενθουσίασε και η υιοθέτηση της δέσμευσης από το συνέδριο για την επανακρατικοποίηση του δικτύου των σιδηροδρόμων, το οποίο εφόσον αναδειχθούν οι Εργατικοί στην κυβέρνηση θα λειτουργούν «προς το συμφέρον των επιβατών και των φορολογούμενων».
Οι Τόρις αντέδρασαν όπως αναμενόταν. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Μάικλ Γκόουβ, σε ανακοίνωση του εκ μέρους των κυβερνώντων Συντηρητικών αναφέρει ότι με την ομιλία αυτή «οι Εργατικοί επιβεβαίωσαν ότι αποτελούν απειλή για την εθνική ασφάλεια, την οικονομική ασφάλεια και την ασφάλεια κάθε οικογένειας στην Βρετανία» 

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Μια συναυλία για καλό σκοπό

tvxs.gr
 
Η αυλαία των καλοκαιρινών εμφανίσεων του σχήματος του Θανάση Παπακωνσταντίνου κλείνει φέτος στις 3 Οκτωβρίου υπό τον τίτλο «...αν βαρεθεί η ψυχούλα σου» στον Δήμο του Αγίου Δημητρίου με μία συναυλία που πραγματοποιείται στον Ασύρματο (Πάρκο Ελ. Βενιζέλου - Ώρα έναρξης 21:30).
Αντί εισιτηρίου εισόδου, ο κόσμος θα μπορεί να προσφέρει τρόφιμα για το Κοινωνικό Παντοπωλείο.
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και οι μόνιμοι, τα τελευταία χρόνια, συνεργάτες του θα προσπαθήσουν, το Σάββατο 3/10, στο πάρκο Ελ. Βενιζέλου στο Δήμο Αγίου Δημητρίου (Ασύρματος) να προσφέρουν απόλαυση και στοχασμό παίζοντας και τραγουδώντας για τα απλά και τα περίπλοκα, με οδηγό την παράδοση από τη μια και τον μαγικό ρεαλισμό από την άλλη.
Αναλυτικά, μαζί του θα είναι οι:
Ματούλα Ζαμάνη: Τραγούδι
Δημήτρης Μυστακίδης: Κιθάρα, λαούτο και φωνή
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος: Τρομπέτα, φλικόρνο
Σωτήρης Ντούβας: Τύμπανα
Κώστας Παντέλης: Ηλεκτρική κιθάρα
Κωστής Χριστοδούλου: Πλήκτρα
Αντώνης Μαράτος: Ηλεκτρικό μπάσο
Αλέξανδρος Κτιστάκης: Κιθάρα, τραγούδι
Στον ήχο ο Μάκης Πελοπίδας και ο Κλεάνθης Καραπιπέρης και στους φωτισμούς ο Χρήστος Λαζαρίδης και ο Βασίλης Πουφτής.
 

«Θεοκρατία ή κράτος δικαίου; Τολμήστε το!»

efsyn.gr

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με αφορμή την αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου στο θέμα των Θρησκευτικών, υπογραμμίζει πως είναι ευκαιρία και ανάγκη να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος ώστε να θεσπιστούν τα αυτονόητα. 
Υπενθυμίζεται πως ο Αρχιεπίσκοπος εξαπέλυσε πρωτοφανή επίθεση προς όσους επιχειρούν να προασπίσουν το συνταγματικό δικαίωμα στην ανεξιθρησκία, καθώς επιχείρησε να αναγάγει τη δήλωση της Σίας Αναγνωστοπούλου για απλοποίηση της απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών σε... απειλή κατά των Ελλήνων. 
Πιο συγκεκριμένα, η Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, υπογραμμίζει:
Πρώτον, όσον αφορά την απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών, όπως αυτό διδάσκεται σήμερα: σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 13) και την ΕΣΔΑ (άρθρο 2 του 1ου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου), εναπόκειται στους γονείς να προσδιορίζουν τη θρησκευτική εκπαίδευση του τέκνου τους με βάση τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις, χωρίς να χρειάζεται –έστω και εμμέσως– να τις δηλώνουν. Τούτο έχει ιδιαίτερη σημασία, καθ’ ό μέτρο κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να δηλώσει τις πεποιθήσεις του, αν δεν το επιθυμεί (ΣτΕ Ολ 2283/2001).
Δεύτερον, όσον αφορά το ίδιο το μάθημα των θρησκευτικών: η θρησκειολογική προσέγγιση είναι πιο σύμφωνη προς το Σύνταγμα σε σχέση με την ομολογιακή, δηλαδή την εκλαΐκευση των δογμάτων και των πρακτικών της ελληνορθόδοξης πίστης. Και τούτο, ενόψει του άρθρου 16 παρ. 2 του Συντάγματος που κατοχυρώνει την ανάπτυξη της «θρησκευτικής» και όχι της «ελληνορθόδοξης» συνείδησης και του άρθρου 13 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει την θρησκευτική ελευθερία. 
Λυπούμαστε για το γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος, με κρίσιμο ρόλο στη συζήτηση αυτή, τον οποίο αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε, φέρεται να υιοθετεί τις εισηγήσεις των πλέον συντηρητικών κύκλων. Σύμφωνα με τις θέσεις αυτές, το πανηγυρικό προοίμιο του Συντάγματος επικρατεί και κατισχύει και αυτού ακόμη του ιδίου του κειμένου του καταστατικού χάρτη της χώρας που ξεκάθαρα κατοχυρώνει στο πρόσωπο του καθενός τη θρησκευτική ελευθερία.
Τέλος, τα ανωτέρω ζητήματα εντάσσονται ασφαλώς στον ευρύτερο κύκλο των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας που ταλανίζει τα δημόσια πράγματα επί μακρόν και σχετίζεται με τη θρησκευτική ελευθερία και την εκκοσμίκευση της ελληνικής πολιτείας, η οποία εκκρεμεί. Ευκαιρία και ανάγκη να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος ώστε να θεσπιστούν τα αυτονόητα. Δηλαδή «διακριτοί ρόλοι» για την Πολιτεία και την Εκκλησία, χωρίς αμοιβαίες παρεμβάσεις.

Το μήνυμα του Τσίπρα

του Παύλου Τσίμα , huffingtonpost.gr
Αποτέλεσμα εικόνας για παυλοσ τσιμασ 
 
Οι γενικές συνελεύσεις του ΟΗΕ είναι, συνήθως, βαρετές τελετουργίες του πολιτικού κλισέ και της διπλωματικής υπεκφυγής. Τα Μέσα, συνήθως, αδιαφορούν και οι δημοσιογράφοι μετανιώνουμε για εκείνες τις δύο ώρες ορθοστασίας που περάσαμε για να πάρουμε την διαπίστευσή μας.
Για να βρει κανείς μιαν αξιομνημόνευτη στιγμή πρέπει να γυρίσει πίσω στον χρόνο: Τότε που ο Κάστρο, ένα χρόνο μετά την επανάσταση, εκανε την πρώτη ορμητική εμφάνισή του στην Νέα Υόρκη. Τότε που ο Χρουστσόφ έβγαλε το παπούτσι του και το χτύπησε στο έδρανο. Τότε που ο Αραφάτ ανέβηκε στο βήμα, με το όπλο στη μέση. Ή τότε που ο Νέλσον Μαντέλα μίλησε κατά του απαρτχάιντ λίγους μήνες μετά την αποφυλάκισή του. Αλλά αυτές είναι σπάνιες εξαιρέσεις σε μια μακρά ιστορία αδιάφορων συνεδριάσεων. Η φετινή γενική συνέλευση, η 70ή, μπορεί και να αποτελεί μια ακόμη μικρή εξαίρεση στον κανόνα της πλήξης.
Στους πρώτους μήνες στην κυβέρνηση, ο Τσίπρας είχε την αυταπάτη (ή κακούς συμβούλους που του την καλιεργούσαν) πως η Ελλάδα θα είχε να κερδίσει αν εμφανιζόταν στην ευρωπαϊκή σκηνή ως μια απειλή, ως μια πιθανή εστία αναταραχής.
Με την κρίση στην Συρία να πλησιάζει τη στιγμή της έκρηξης, με την προσφυγική κρίση να εξελίσσεται στην μεγαλύτερη έξοδο ανθρώπων μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και με την κρίση στην Ουκρανία σε εκκρεμότητα, ο ΟΗΕ είναι αυτές τις μέρες η σκηνή μιας ασυνήθιστα θερμής, φανερής και παρασκηνιακής διπλωματικής κίνησης ανάμεσα σε τρεις πόλους- Ουάσιγκτον, Μόσχα και Τεχεράνη.
Και κάπου εκεί ανάμεσα, ο Αλέξης Τσίπρας, στο πρώτο του επίσημο ταξίδι στη Νέα Υόρκη, προσπαθεί να βρει παράθυρο ευκαιρίας να αναγγείλει στην διεθνή σκηνή το νέο του μήνυμα: Πως σε αυτό το ασταθές περιβάλλον, η Ελλάδα προσέρχεται με την θέληση να γίνει σημείο σταθερότητας και ασφάλειας σε πολιτικό επίπεδο, πεδίο ελκυστικό για επενδύσεις, στο οικονομικό επίπεδο.
Πρόκειται για πλήρη αναστροφή του βασικού μηνύματος και της στρατηγικής της περιόδου «ΣΥΡΙΖΑ 1.0». Τότε, στην αντιπολίτευση αλλά και στους πρώτους μήνες στην κυβέρνηση, ο Τσίπρας είχε την αυταπάτη (ή κακούς συμβούλους που του την καlλιεργούσαν) πως η Ελλάδα θα είχε να κερδίσει αν εμφανιζόταν στην ευρωπαϊκή σκηνή ως μια απειλή, ως μια πιθανή εστία αναταραχής. Πως έτσι θα μπορούσε να εκβιάσει και να κερδίσει κάτι. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ειρωνεύονταν τις προηγούμενες κυβερνήσεις ότι είχαν πληγεί από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, του φυλακισμένου που αγαπά τον δεσμοφύλακά του και αρχίζει να ταυτίζεται μαζί του. Η εξέγερση εμφανιζόταν ως η συνταγή της σωτηρίας.
Αυτές τις ημέρες στον ΟΗΕ, ο πρωθυπουργός έχει την ευκαιρία να διαπιστώσει πόσο ανόητη ήταν εκείνη η στρατηγική. Πόσο επικίνδυνη θα μπορούσε να αποδειχθεί σε έναν κόσμο που περιδινίζεται μεταξύ κρίσεων και βυθίζεται στην αστάθεια. Πόση ασήμαντα μικρή διαπραγματευτική δύναμη θα είχε μια Ελλάδα που θα καιγόταν ως πυροτέχνημα δίπλα σ' ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Και πόσο δικαιωμένη μοιάζει τώρα η απόφαση του να συμβιβαστεί με τους Ευρωπαίους σε εκείνη τη δραματική σύνοδο του Ιουλίου, να προτιμήσει την ασφάλεια, με τίμημα το μνημόνιο, από την περιπέτεια.
Αυτό, στην πραγματικότητα, είναι το μήνυμα Τσίπρα από το βήμα της Νέας Υόρκης. Πως η κυβέρνησή του άλλαξε γραμμή. Πως έρχεται ως συνεργάτης και όχι ως ταραξίας. Πως δεν θα πολιτεύεται σε ανταγωνισμό αλλά σε συνεργασία με τον υπόλοιπο κόσμο. Πως εξακολουθεί να πιστεύει ότι η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει πολιτικό πρόσημο, αλλά δεν θα επιδιώξει την αλλαγή «μόνος μου και όλοι σας». Πως θα εφαρμόσει την συμφωνία και θα κάνει τις αλλαγές που από χρόνια εκκρεμούν. Και- το πιο εντυπωσιακό, που πρώτη φορά ακούσαμε από το δικό του στόμα- πως το κλειδί για την χώρα και την ανάπτυξή της είναι οι ξένες ιδιωτικές επενδύσεις. Πως θ' αλλάξουμε διοίκηση, φορολογικό σύστημα και απονομή δικαιοσύνης, ώστε να γίνουμε χώρα «επενδύσιμη», φιλική στους επενδυτές.
Η αλήθεια είναι το μήνυμα διατυπώθηκε κάπως αδέξια, ερασιτεχνικά. Διατυπώθηκε, όμως. Και δεν θα κριθεί η τύχη του από την ποιότητα των αγγλικών στα οποία διατυπώθηκε. Θα κριθεί από την διάθεση του Αλέξη Τσίπρα να το εκφωνήσει και στα ελληνικά. Να αποδείξει ότι το πιστεύει ο ίδιος, μπορεί να το επιβάλει στην κυβέρνησή του και στο κόμμα του. Να προχωρήσει χωρίς μισόλογα και ταλαντεύσεις, να συγκρουστεί εκεί που οι άλλοι λιποψύχησαν, να πείσει εκεί που άλλοι απέτυχαν, να δημιουργήσει συναίνεση υπέρ της αλλαγής, αντί της συναίνεσης υπέρ της αδράνειας. Να δώσει γρήγορα πρακτικό δείγμα γραφής.
Όλα αυτά θα κριθούν από τα ελληνικά του. Όχι από τα αγγλικά του.

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Ξεκινούν οι …κοινές συνεδριάσεις

matrix24.gr
symparataxi
Το στίγμα της λήψης αποφάσεων από κοινού στο εξής στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, επιχειρεί να δώσει σήμερα η Φώφη Γεννηματά, συγκαλώντας κοινή συνεδρίαση της ΚΟ της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και των κεντρικών πολιτικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και των Κινήσεων Πολιτών.
Η συνεδρίαση θα γίνει υπό την προεδρία της στην αίθουσα της Γερουσίας στη Βουλή στις πέντε το απόγευμα και θα είναι η πρώτη από μία σειρά τέτοιων που θα ακολουθήσουν.
 Σήμερα, οι συμμετέχοντες θα αναλύσουν μεταξύ άλλων το εκλογικό αποτέλεσμα, ενώ θα συζητήσουν για τα επόμενα βήματά τους σε επίπεδο αντιπολίτευσης εντός της Βουλής και συνέχειας στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς εκτός Κοινοβουλίου. Επί τάπητος και το κρίσιμο θέμα του τι μέλλει γενέσθαι με το Ποτάμι, αλλά και το ξαφνικό ‘φλερτ’ του Αλέξη Τσίπρα με τον χώρο… 

Κατήχησις – Λειτουργική

28 Σεπ, 2015 , ipyxida.gr

του Ηλία Κανέλλη ( Τα Νέα -28.09.15)
Κάνει λάθος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος όταν ισχυρίζεται «ότι η παιδεία μας πρέπει να είναι εθνική, χριστιανική παιδεία, ελληνοχριστιανική» και ότι αυτό το λέει το Σύνταγμα. Πουθενά δεν το λέει. Το Σύνταγμα κάνει, βεβαίως, λόγο για τη χριστιανική ορθοδοξία που είναι η επικρατούσα θρησκεία και στο άρθρο 16, παρ. 2 αναφέρει, ανάμεσα στους σκοπούς του σχολείου, «την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης» των Ελλήνων. Πιστεύει ο Αρχιεπίσκοπος, που έχει χαιρετιστεί για τη νηφαλιότητά του και την πνευματική ευρύτητά του, ότι θρησκευτική συνείδηση και ομόθρησκον ταυτίζονται;
Η ουσία είναι άλλη. Μπορεί η διαμάχη για τις ταυτότητες, που πήρε τα χαρακτηριστικά προσωπικής σύγκρουσης μεταξύ του τότε αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου και του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, να έληξε με τυπική νίκη του κοσμικού κράτους, όλοι ωστόσο γνωρίζουμε βαθιά ότι για την ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία είχε χαθεί μια μάχη, όχι ο πόλεμος. Η Εκκλησία έχει ζωτικά συμφέροντα τα οποία της επιβάλλουν να παραμείνει προσκολλημένη στο κράτος – και είναι προφανές ότι, προκειμένου να τα προασπίσει, θα δώσει μεγάλο αγώνα για τον κατηχητικό ρόλο των Θρησκευτικών, όπως και για όλους τους ιδεολογικούς μηχανισμούς που της εξασφαλίζουν την τεράστια κοινωνική διείσδυση την οποία έχει.
Αυτό, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος το γνωρίζει άριστα. Η μειλιχιότητα του ύφους του τού επιτρέπει τις δημόσιες σχέσεις του με όλο το πολιτικό σύστημα – δεν είναι τυχαίο ότι προεκλογικά τον ασπάστηκαν και συζήτησαν μαζί του όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί: Τσίπρας, Μεϊμαράκης, Γεννηματά, Κουτσούμπας, Θεοδωράκης, Καμμένος.
Οσο για τη θρησκευτική συνείδηση, ασφαλώς και είναι σεβαστή. Επίσης ασφαλώς θα προσέφερε πολύ μεγαλύτερη υπηρεσία η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας Σία Αναγνωστοπούλου αν, αντί για ηρωικές κορόνες, συστηματικά προήγε τη μετατροπή ενός μαθήματος κατήχησης σε μάθημα Ιστορίας των Θρησκειών – ή οτιδήποτε συναφές, που θα το μετέτρεπε σε μάθημα αντάξιο ενός ορθολογικού σχολείου.
Αλλά, ως γνωστόν, η μεγάλη χαμένη υπόθεση είναι, ακριβώς, το ορθολογικό σχολείο.

Ιταλία: Έφυγε από τη ζωή ο Πιέτρο Ινγκράο

Ιταλία: Έφυγε από τη ζωή ο Πιέτρο Ινγκράο
Ανταπόκριση από τη Ρώμη
Αργύρης Παναγόπουλος , avgi.gr
 Ο Πιέτρο Ινγκράο, ο Ιταλός κομμουνιστής ηγέτης, έφυγε σήμερα από τη ζωή στη Ρώμη έχοντας περάσει το κατώφλι των εκατό ετών το Μάρτιο.
O Π. Ινγκράο γεννήθηκε στη Λενόλα στη σημερινή περιφέρεια της Νάπολη στις 30 Μαρτίου του 1915 και πέθανε στη Ρώμη στις 27 Σεπτεμβρίου του 2015, αποτέλεσε ένα από τους πιο επιφανείς ηγέτες του ιταλικού δημοκρατικού κομμουνισμού, διευθυντής της «Ουνιτά» από το 1947 έως το 1957 και βουλευτής από το 150 έως το 1992. Ήταν ο πρώτος κομμουνιστής πρόεδρος της ιταλικής βουλής, από το 1976 έως το 1979 και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος από το 1964 έως το 1972. Ως πρόεδρος της Βουλής ανακοίνωσε τη δολοφονία του χριστιανοδημοκράτης ηγέτη Άλντο Μόρο από τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες» το 1978.
Ο Ινγκράο ξεκίνησε τον αντιφασιστικό του αγώνα το 1939, εγκαταλείποντας τη Πανεπιστημιακή Ομάδα Φασιστών GUF, και το 1940 έγινε μέλος του παράνομου Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας για να συμμετάσχει ενεργά στην Αντίσταση.
Το τέλος του πολέμου τον βρήκε να ηγείται της αριστεράς πτέρυγας του ΚΚ της Ιταλίας που μετονομάστηκε σε Ιταλικό ΚΚ ή PCI, για να ξεκινήσει μια πορεία δεκαετιών με άξονα το δημιουργικό μαρξισμό και τα κοινωνικά κινήματα.
Το 1956 μπήκε στη Γραμματεία του ΙΚΚ, αντίστοιχο Πολιτικό Γραφείο, και παρέμεινε για μια δεκαετία, έζησε με δραματικούς τόνους την εισβολή και τη καταστολή των Σοβιετικών στην Ουγγαρία, αλλά δημοσίως τη στήριξε. Αργότερα ζήτησε δημοσίως συγγνώμη. Στο 11ο Συνέδριο του ΙΚΚ το 1966 έσπασε το κατεστημένο διεκδικώντας το «δικαίωμα στη διαφωνία» και ταυτίστηκε με τις προσπάθειες ανανέωσης του κομμουνισμού και τη ρήξη με το σταλινισμό.
Παρόλο που ήταν πολιτικά κοντά στην ομάδα που έκδωσε το περιοδικό «Ιλ Μανιφέστο» ψήφισε υπέρ της διαγραφής τους από το ΙΚΚ, αλλά συνέχισε να έχει επαφές μαζί τους, τη Ρονάνα Ροσάντα, το Βαλεντίνο Παρλάτο, το Λουίτζι Πιντόρ, το Λούτσιο Μάγκρι, τη Λουτσιάνα Καστελίνα, κ.ά., και κυρίως με τα κοινωνικά κινήματα που εκδηλώθηκαν τη «κόκκινη διετία» 1968-1969, που θα οδηγήσει το 1975 στη προεδρία του Κέντρου Ερευνών και Πρωτοβουλιών για τη Μεταρρύθμιση του Κράτους (CRS).
Βρισκόταν σε μια διαρκή πολιτική αντιπαράθεση με το Τζιόρτζιο Αμέντολα και αργότερα το Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο, τους εκφραστές της πλέον συντηρητικής τάσης στο εσωτερικό του κόμματος.
Από το 1989 έως το 1991 αντιπαρατέθηκε σφοδρά εναντίον της απόφασης του Ακίλε Οκέτο να προχωρήσει στη διάλυση του ΙΚΚ. Συμμετείχε στο Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς PDS και αποτέλεσε το συντονιστή της τάσης των Δημοκρατικών Κομμουνιστών έως την αποχώρησή του το Μάιο του 1993 για να παραμείνει κοντά στη Κομμουνιστική Επανίδρυση, για να γίνει μέλος της στις 3 Μαρτίου του 2005.
Ο Ινγκράο έγραψε ποιήματα και αρκετά πολιτικά δοκίμια, ενώ το πιο σημαντικό του θεωρείται το βιβλίο «Ραντεβού στο τέλος του αιώνα», που έγραψε σε συνεργασία με τη Ροσάνα Ροσάντα και δημοσιεύτηκε το 1995. Ο Ινγκράο έγραψε το «Μάζες και Εξουσία» το 1977, «Η κρίση και ο τρίτος δρόμος» το 1978, «Τα αδύνατα πράγματα», η αυτοβιογραφία του σε μορφή συνέντευξης με τον ιστορικό Νικόλα Τρανφάλια, που εκδόθηκε το 1990, ενώ το 2006 εκδόθηκε η νέα του αυτοβιογραφία με τίτλο «Ήθελα το φεγγάρι» το 2006. Το 2007 εκδόθηκε το πολιτικό δοκίμιο «Η πρακτική της αμφιβολίας».


Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Αλέκος Παναγούλης περιγράφει τα ανατριχιαστικά βασανιστήρια του Θεοφιλογιαννάκου

ipyxida.gr

Πώς περιέγραψε ο Αλέκος Παναγούλης στη δίκη της χούντας τα ανατριχιαστικά βασανιστήρια που υπέστη από τον Θεόδωρο Θεοφιλογιαννάκο, που πέθανε χθες, αλλά και τους υπόλοιπους βασανιστές της χούντας.
«Κύριε Πρόεδρε συνελήφθην το πρωί της 13ης Αυγούστου, στην παραλιακή οδό, στο σημείο που έγινε η απόπειρα εναντίον του Παπαδόπουλου. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τη στιγμή που βγήκα από τις φυλακές μου δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να συναντήσω τον κατηγορούμενο Θεοφιλογιαννάκο», ξεκινά την συγκλονιστική αφήγησή του o Παναγούλης. «Από την πρώτη στιγμή και παρουσία των Λαδά, Τζεβελέκου, Καραμπάτσου άλλων ανωτέρων και ανωτάτων αξιωματικών άρχισε με τα χέρια δεμένα πίσω να μου κάνει εγκαύματα με το τσιγάρο του, να μου τραβάει τα μαλλιά και να μου χτυπάει το κεφάλι ωρυόμενος και στη συνέχεια προχωρήσαμε για να φτάσουμε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Η ανάκριση άρχισε κλιμακούμενη από της περιοχής των γρονθοκοπημάτων, των εγκαυμάτων, της φάλαγγος και των ραβδισμάτων μέχρι και της περιοχής των σεξουαλικών βασανιστηρίων. Ο Θεοφιλογιαννάκος ο ίδιος προσωπικά με χτύπησε με ένα καλώδιο, κατ” επανάληψη σε όλο μου το σώμα. Υπάρχουν ακόμη στην περιοχή των ώμων μου σημάδια γιατί το άκρο του καλωδίου ήταν δεμένο με σύρμα και δημιούργησε μεγαλύτερη πληγή. Και στη μια πλευρά και στην άλλη». Ο ίδιος ο Θεοφιλογιαννάκος, συνεχίζει ο Αλέκος Παναγούλης, «υπήρξε μάρτυρας όταν ο Μάλλιος και ο Μπάμπαλης μου είχαν περάσει σιδηρά βελόνη στην ουρήθρα και εθέρμαιναν το εκτός της ουρήθρας μέρος…». Στη συνέχεια ο Παναγούλης περιγράφει πώς ο Θεοφιλογιαννάκος του έκλεινε το στόμα ώστε να μην μπορεί να αναπνεύσει μέχρι που τον δάγκωσε και έκτοτε χρησιμοποιούσε κουβέρτα και μαξιλάρια για να τον εμποδίσει να αναπνεύσει.

Ο Πάπας Φραγκίσκος βγάζει δίσκο: Με μουσική ποπ- ροκ

iefimerida.gr
(EUROKINISSI) 
Η έκφραση «βγαίνει δίσκος» όταν ακούγεται σε σχέση με τα δρώμενα στην εκκλησία, σχετίζεται με τη συγκέντρωση χρημάτων για κάποιον σκοπό, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Ο Πάπας Φραγκίσκος όμως θα βγάλει δίσκο... διαφορετικά.
Τον τρόπο που τον υποδέχονται δεκάδες χιλιάδες άτομα, σε κάθε πόλη που επισκέπτεται, θα τη ζήλευε ο οποιοσδήποτε σταρ, κάθε είδους. Τώρα, ο Πάπας Φραγκίσκος θα μπει και στα... charts. Ο Ποντίφικας θα κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ, το οποίο- σήμερα με τη δισκογραφική εταιρεία Believe Digital- θα βγει στις 27 Νοεμβρίου. Τίτλος του «Wake Up!» (Ξυπνήστε!) και θα περιλαμβάνει 11 τραγούδια.
Αυτά βέβαια δεν θα τα ερμηνεύει ο Πάπας Φραγκίσκος, αλλά θα αποτελούν συνδυασμό αποσπασμάτων από λειτουργίες και κηρύγματά του, με ροκ ποπ και ροκ μελωδίες.
Τα τραγούδια αναφέρονται σε όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον Φραγκίσκο, όπως το περιβάλλον, η ειρήνη στον κόσμο, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. «Είμαστε ευτυχείς που ανακοινώνουμε ότι η Believe θα κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ του ίδιου του πάπα, το οποίο έχει εγκρίνει το Βατικανό, με τίτλο Wake Up!» έγραψε η εταιρεία στο λογαριασμό της στο Facebook.
Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις, σύμφωνα με την εταιρεία παραγωγής, θα προσφερθεί ως δωρεά σε ιδρύματα που προσφέρουν βοήθεια σε μετανάστες και πρόσφυγες.

Σκίτσο του ΚΥΡ


http://i-kyr.gr


23-09-15

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Σοσιαλδημοκρατία 1970 – 2015

του Δημήτρη Σούρδη , ipyxida.gr

Δημήτρης Σούρδης
Η παρουσία και η πορεία της Αριστεράς στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Σαράντα πέντε χρόνια πριν, η κυριαρχία του φιλελευθερισμού υποχωρούσε και δεχόταν επίθεση σε όλα τα επίπεδα. Ο γαλλικός Μάης, η Άνοιξη της Πράγας και τα μαζικά κινήματα διαμαρτυρίας, έθεταν το ζήτημα μιας νέας ερμηνείας της κοινωνίας και της πολιτικής. Τα νέα πολιτικά υποκείμενα που αναδύθηκαν όπως η οικολογία και ο φεμινισμός έδειχναν να δίνουν νέα πνοή στην Αριστερά. H αύξηση της επιρροής του PCI στην Ιταλία, η άνοδος της Αριστεράς που ακολούθησε την πτώση των στρατιωτικών καθεστώτων σε Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία, η σύμπλευση σοσιαλιστών και κομμουνιστών στην Γαλλία και τέλος η άνοδος της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας στην εξουσία ήδη από το 1969 δημιουργούσαν ένα ελπιδοφόρο κλίμα κοινωνικών αλλαγών, προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και δικαιότερης αναδιανομής του εισοδήματος.
Η σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση όμως έφερε στην επιφάνεια τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειες της πολιτικής της. Η αποτυχία των μέτρων κεϋνσιανής οικονομικής πολιτικής στην αντιμετώπιση της ύφεσης, που ακολούθησε τις πετρελαϊκές κρίσεις, οδήγησε σύντομα σε αναστροφή του κλίματος και έδωσε στις φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις την ευκαιρία για ανανέωση και δυναμική επιστροφή.
Η πολιτική του Mitterand στην Γαλλία ήταν και η τελευταία προσπάθεια σοσιαλδημοκρατικής / κεϋνσιανής πολιτικής. Στην αρχή της θητείας του μείωσε το ωράριο εργασίας στις 39 ώρες την εβδομάδα – με στόχο τις 35 ώρες στο τέλος της θητείας του –, αύξησε τους κατώτατους μισθούς, προώθησε τις κρατικοποιήσεις και εξήγγειλε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Η δραστική μείωση των ιδιωτικών επενδύσεων και η μεγάλη φυγή κεφαλαίων ανάγκασε τον Mitterand δύο χρόνια αργότερα σε ριζική αλλαγή πλεύσης. Οι δημόσιες επενδύσεις και οι αυξήσεις μισθών αντικαταστάθηκαν από μειώσεις στον κρατικό προϋπολογισμό και σε μισθούς. Χαρακτηριστική έχει μείνει η ρήση του Alain Juppé ότι η Αριστερά μας είναι χρήσιμη, αφού κάνει την βρώμικη δουλειά που δεν θα τολμούσαμε να κάνουμε εμείς.
Έκτοτε η σοσιαλδημοκρατία έχει περιπέσει σε ανυποληψία συμπαρασύροντας συνολικά την Αριστερά και τις σοσιαλιστικές ιδέες. Η περίοδος διακυβέρνησης των σοσιαλδημοκρατών (Schröder) και εργατικών (Blair) σε Γερμανία (1998 – 2005) και Αγγλία (1997 – 2007) μπορούν και να χαρακτηρισθούν ως η αποδοχή της οικονομικής πολιτικής του φιλελευθερισμού από την σοσιαλδημοκρατία. Το κοινό κείμενο που υπέγραψαν το 1999 καθώς και η πολιτική που ακολούθησαν δεν ήταν παρά η επίσημη ομολογία της αποτυχίας της σοσιαλδημοκρατίας. Το 2003, με την εφαρμογή του προγράμματος Agenda 2010, ο Schröder επιβεβαιώνει ακόμη μία φορά την ρήση του Alain Juppé. Τα μέτρα που έλαβε θα ήταν αδύνατον να εφαρμοσθούν επί καγκελαρίας Kohl. Η αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού από την σοσιαλδημοκρατία δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της έλλειψης ανάλυσης και στρατηγικής, καθώς και της αδυναμίας ανανέωσης.
Σήμερα σαράντα πέντε χρόνια μετά, η σοσιαλδημοκρατία και η Αριστερά γενικότερα εξακολουθεί να αρνείται την ανανέωση. Η προσχώρηση στον οικονομικό φιλελευθερισμό δεν μπορεί να νοείται ως τέτοια. Επίσης ανανέωση δεν μπορεί να νοείται η εμμονή στον κρατισμό και σε κεϋνσιανές πολιτικές. Η άρνηση των πολιτικών λιτότητας επίσης δεν αποτελεί πρόταση. Μην ξεχνάμε ότι η ανεπάρκεια κεϋνσιανών πολιτικών και η κρίση έφεραν την λιτότητα και όχι το αντίστροφο. Η αδυναμία της πολιτικής της λιτότητας να αντιμετωπίσει την κρίση, δεν σημαίνει ότι και η εγκατάλειψή της θα άρει τα αίτια της κρίσης.

Ο πάπας κάλεσε τους Αμερικανούς να αναλάβουν τις ευθύνες τους

matrix24.gr
Μία ημέρα μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ο πάπας Φραγκίσκος κάλεσε σήμερα στην ομιλία που εκφώνησε στο Κογκρέσο τους Αμερικανούς κοινοβουλευτικούς να αναλάβουν τις ευθύνες τους σε διεθνές επίπεδο, υπερνικώντας τους αρνητές της υπερθέρμανσης του πλανήτη, όσους απορρίπτουν τους μετανάστες, αλλά και κάμπτοντας το διεθνές εμπόριο όπλων.
pope 
Την 55λεπτη ομιλία ενώπιον του Κογκρέσου, της πρώτης που έχει εκφωνήσει προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας σε κοινή συνεδρίαση των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου των ΗΠΑ, παρακολούθησαν πάνω από 500 βουλευτές και γερουσιαστές μαζί με τα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου και μέλη της κυβέρνησης του Ομπάμα, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν.
Η ομιλία του Φραγκίσκου διακόπηκε πολλές φορές από εκδηλώσεις επιδοκιμασίας. Άρχισε την ομιλία του αποτίοντας φόρο τιμής στη «γη των ελεύθερων και την πατρίδα των γενναίων» και επικαλούμενος το «αμερικανικό όνειρο» και σπουδαίες μορφές του αμερικανικού έθνους, από τον Αβραάμ Λίνκολν ως τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ «συνεχίζει να μας εμπνέει όλους», είπε χαρακτηριστικά, ενώ έκλεισε την ομιλία του με τη χαρακτηριστική φράση «ο θεός να σας ευλογεί» — το 90% των μελών του Κογκρέσου είναι χριστιανοί.
Η υποδοχή των Ρεπουμπλικάνων, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, ήταν ευγενική και δεν εκδήλωσαν παρά σε πολύ λίγες περιπτώσεις τη διαφωνία τους, για παράδειγμα αρνούμενοι να χειροκροτήσουν όπως έκαναν Δημοκρατικοί συνάδελφοί όταν ο Φραγκίσκος εκφράστηκε για το ζήτημα του περιβάλλοντος.
Αντίθετα επευφήμησαν ζωηρά το απόσπασμα της ομιλίας του για την οικογένεια, η οποία «απειλείται» όσο ποτέ άλλοτε, όπως έκρινε αλλά και την «προστασία» της ζωής — μια έμμεση αναφορά στο ζήτημα των αμβλώσεων.
Αν και ο τόνος της ομιλίας του πάπα πάντως ήταν γενικά συμφιλιωτικός, ο Φραγκίσκος προειδοποίησε τους Αμερικανούς κοινοβουλευτικούς εναντίον του κινδύνου του «φονταμενταλισμού», θρησκευτικού ή άλλης φύσης, ενώ από την ομιλία του δεν έλειψαν και ορισμένες αιχμές προς τους νεοσυντηρητικούς.
Ο Φραγκίσκος κάλεσε να «εξαλειφθούν οι νέες μορφές σκλαβιάς» αλλά και να υπάρξει αντίδραση στην «κρίση των προσφύγων η έκταση της οποίας δεν έχει προηγούμενο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Κάλεσε επίσης να υπάρξει «πλήρης κατάργηση της ποινής του θανάτου».
Στο πεδίο της οικονομίας, ο Φραγκίσκος κάλεσε να προασπιστεί «το κοινό αγαθό που είναι η γη», καλώντας τους Αμερικανούς πολιτικούς να κάνουν μια «θαρραλέα προσπάθεια για να αναστραφούν οι πιο σοβαρές συνέπειες της επιδείνωσης του κλίματος που προκαλείται από την ανθρώπινη δραστηριότητα». «Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ, και αυτό το Κογκρέσο, έχουν σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν. Είναι η στιγμή των πράξεων και των θαρραλέων στρατηγικών», υπογράμμισε.
Ακόμη εξέφρασε την υποστήριξή του στις προσπάθειες διευθέτησης διεθνών εντάσεων, χωρίς να αναφερθεί ονομαστικά στις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν με την Κούβα ή με το Ιράν φέτος. Κάλεσε να εξευρεθούν τρόποι για να τερματιστεί το εμπόριο «φονικών όπλων» που πωλούνται σε ανθρώπους που σκοπεύουν να προκαλέσουν «ανείπωτα δεινά» στους λαούς.
Ο πάπας Φραγκίσκος, κατά κόσμο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, μετά το τέλος της ομιλίας του έφυγε από την ημικυκλική αίθουσα του και βγήκε σε ένα μπαλκόνι για να χαιρετίσει το ενθουσιώδες πλήθος των 50.000 που είχαν συγκεντρωθεί στους πρόποδες του λόφου του Καπιτωλίου, καθώς αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία που είχαν για να τον δουν οι πιστοί πριν από την αναχώρησή του για τη Νέα Υόρκη.
 

Γερμανία: Αποφάσισε βοήθημα 670 ευρώ το μήνα στους πρόσφυγες

iefimerida.gr
 Alexandros Michailidis / SOOC 
Το ποσό των 670 ευρώ μηνιαίως ανά πρόσφυγα θα διαθέτει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας στα ομόσπονδα κρατίδια. 
Αυτό αποφάσισε η Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, μετά από επτά ώρες συνάντηση που είχε με τους πρωθυπουργούς των κρατιδίων.
Ο υπολογισμός της κυβέρνησης, όπως τόνισε η κυρία Μέρκελ μετά τη συνάντηση, έχει γίνει με βάση 800.000 πρόσφυγες και κατά μέσο όρο πέντε μήνες αναμονή για την χορήγηση πολιτικού ασύλου. Με αυτό το «ζωντανό», όπως είπε η Καγκελάριος, σύστημα, η κεντρική κυβέρνηση αναλαμβάνει το «ρίσκο» τόσο για τον χρόνο διάρκειας της διαδικασίας χορήγησης ασύλου όσο και για τον πραγματικό αριθμό των ανθρώπων που θα υποβάλουν τελικά αίτηση χορήγησης ασύλου. Επιπροσθέτως, θα διατεθούν 500 εκατομμύρια ευρώ για την ανέγερση κοινωνικών κατοικιών και 350 εκατομμύρια ευρώ για την φροντίδα ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων.
Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν τα κονδύλια αυτά θα θέσουν εν αμφιβόλω τον στόχο για μηδενικό νέο δανεισμό του κράτους, η κυρία Μέρκελ επισήμανε ότι η αρχή για το "μαύρο μηδέν" παραμένει, αλλά το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από την εξέλιξη της κατάστασης στην πράξη.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Από τη μαθητεία στη θητεία

του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr
Αποτέλεσμα εικόνας για παντελησ μπουκαλασ
Δεν είναι λίγα, κάθε άλλο, όσα οφείλει να προσέξει ο ΣΥΡΙΖΑ στη νέα του κυβερνητική θητεία, που δεν έχει πια τα γνωρίσματα της αμήχανης μαθητείας στα της εξουσίας. Ενα-δυο πραγματάκια θα έπρεπε να τα είχε αποφύγει (εν ονόματι της αριστεροσύνης) τις πρώτες κιόλας στιγμές της ευφορίας, έπειτα από μια νίκη που το μέγεθός της ελάχιστοι το περίμεναν. Αναφέρομαι ειδικά στην κοινή επινίκια εμφάνιση του κ. Τσίπρα και του κ. Καμμένου στην πλατεία Κλαυθμώνος. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο αρχηγός των ΑΝΕΛ έσπευσε αυθορμήτως σε μια πλατεία όπου γνώριζε πως είχαν συρρεύσει Ελληνες, Ιταλοί, Ισπανοί, Ιρλανδοί και Γερμανοί αριστεροί, για να γιορτάσουν μια επιτυχία που θα έχει σίγουρα αντίκρισμα, μικρό ή μεγάλο, στις υπόλοιπες χώρες της κατηγορίας PIGS. Για να κάνει τι; Και με ποιους;

Εικάζω λοιπόν ότι την εμφάνιση του κ. Καμμένου στην Κλαυθμώνος την αποφάσισε ο κ. Τσίπρας. Και την αποφάσισε παρακινημένος αφενός από την ευφορική στιγμή, αφετέρου από το αίσθημα υπεροχής που πιθανότατα του καλλιέργησε η τρίτη απανωτή εκλογική επιτυχία. Δεν είναι δα και λίγο να επικρατείς με εφτά μονάδες, με το κόμμα σου διασπασμένο, με τρεις από τους πρωτοκορυφαίους της γεναριάτικης εκκίνησης (Λαφαζάνης, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου) σκληρούς αντιπάλους σου πια, και, κυρίως, με μεγάλο κομμάτι του κόσμου σου απογοητευμένο ή και αδειασμένο.

Ο απροσδόκητος θρίαμβος μπορεί να σε πλανέψει, να σου δημιουργήσει την πεποίθηση πως η βούλησή του μπορεί να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο. Για παράδειγμα, το εμπόδιο των συντρόφων σου που ίσως αντιτάξουν πως δεν είναι ό,τι το αριστερότερο ο αρχηγικός συνεορτασμός με τους ΑΝΕΛ. Θα πρόσεξαν πάντως οι παρατηρητικοί ότι ο κ. Καμμένος δεν μίλησε από εξέδρας, δεν το αποπειράθηκε καν· για να αποφευχθεί η περαιτέρω όχληση των αιφνιδιασθέντων συγκεντρωμένων. Γεγονός που μάλλον επιβεβαιώνει την υπόθεση ότι το συμβάν ήταν σχεδιασμένο. Σαν ένα κρας τεστ της συναισθηματικής αντοχής και της ιδεολογικής ανεκτικότητας των στελεχών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ; Μάλλον για να φανεί πως η συμπόρευση με τους ΑΝΕΛ δεν τίθεται πλέον εν αμφιβόλω. Αλλά και πως ο πρώτος μεταξύ ίσων είναι πάντα πρώτος.

Σαν πρώτος λοιπόν ο κ. Τσίπρας ας επιβεβαιώσει την ισχύ του σε άλλα πράγματα, χρήσιμα. Ας προσπαθήσει λ.χ. να αναιρέσει δύο προσωπικές του ήττες της «πρώτης φοράς». Θυμίζω ότι είχε συστήσει στους υπουργούς του να μη «γυαλίζουν» ολημερίς την εξουσιούλα τους στα κανάλια. Και δεν εισακούστηκε. Είχε συστήσει επίσης στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να αδιαφορήσουν για το βουλευτικό αυτοκίνητο. Και δεν εισακούστηκε. Είχαμε διαβάσει μάλιστα και κοτζάμ μανιφέστα υπέρ του βουλευτικού δικαιώματος στο τετράτροχο. Ας επανέλθει λοιπόν. Δεν πρόκειται βέβαια για τίποτε λαμπρά πεδία δόξης. Αλλά τη σημασιούλα τους την έχουν. Κι ακόμα πιο χρήσιμο θα ήταν αν έπειθε τον κ. Καμμένο να λέει πρόσφυγες τους «λαθρομετανάστες».